Niet in één hokje te vangen. Gelukkig maar.
Eigenwijs, rustig en een bezige bij. Zo omschrijven mensen die me kennen mij. Een wat merkwaardige combinatie misschien, maar ik herken me er wel in.
Ik ben Diana Kors. Schrijver, fotograaf, financieel manager, mediator, raadslid en nog wel een paar dingen. Niet omdat ik zo graag titels verzamel, maar omdat ik nu eenmaal veel dingen interessant vind. Misschien wel iets te veel, maar daar ben ik zelf nog niet helemaal uit.
Ik woon in Reusel, in de Brabantse Kempen. Ik ben nieuwsgierig, ontdek graag nieuwe dingen en vorm het liefst mijn eigen mening. Als iemand zegt dat iets niet kan, wil ik graag weten waarom niet. Misschien kan het namelijk toch. En zo niet, dan heb ik dat in ieder geval zelf vastgesteld.
Een hoofd vol ideeën
Stilzitten is niet mijn grootste talent. Er is altijd wel iets dat mijn belangstelling trekt. Een onderwerp waar ik meer over wil weten, een plek die ik wil fotograferen of een verhaal dat geschreven wil worden.
Toch houd ik ook van rust. Van wandelen met hond Peppa door het bos, zonder haast of verplichtingen. Terwijl zij alle interessante geurtjes onderzoekt, krijgen mijn gedachten alle ruimte. Een idee voor een verhaal, een nieuw fotoproject of iets wat ik toch echt eens moet uitzoeken.
Zo kom ik regelmatig ontspannen thuis, maar wel met drie nieuwe plannen. Alsof ik nog niet genoeg te doen had.
Verhalen en beelden
Mensen fascineren me. Vooral de verhalen die je niet meteen aan de buitenkant ziet. Wat beweegt iemand? Welke keuzes heeft iemand gemaakt? Wat maakt iemand tot wie hij of zij is?
Vanuit die nieuwsgierigheid ontstond mijn project Achter het Werk, waarin ik op zoek ga naar de verhalen achter beroepen.
Ook schrijven geeft me de vrijheid om te ontdekken. In mijn boek Het dorp dat haar kende komen mijn liefde voor fotografie, verlaten plekken, geschiedenis en mysterie samen. Het mooie van schrijven is dat je een wereld kunt creëren waarin niet alles hoeft te zijn zoals het lijkt.
Fotografie is al jarenlang een grote passie. Ik leg graag mensen vast zoals ze werkelijk zijn. Geen geforceerde poses, maar spontane momenten, verbinding en emoties.
Daarnaast hebben verlaten gebouwen een bijzondere aantrekkingskracht op me. Waar anderen misschien vooral verval zien, zie ik verhalen. Wie hebben hier geleefd? Wat is er gebeurd? En hoe leg ik de sfeer vast?
Met mijn camera op pad gaan, liefst ook met de camper en Peppa, is voor mij een heerlijke manier om nieuwe plekken te ontdekken. Al heeft Peppa doorgaans wat minder belangstelling voor architectuur en geschiedenis.
Met beide benen op de grond
Naast mijn creatieve bezigheden is er ook mijn zakelijke en maatschappelijke kant. In mijn dagelijkse werk houd ik me vooral bezig met financieel management. Cijfers, analyses en organiseren. Misschien een contrast met schrijven en fotografie, maar voor mij vullen die werelden elkaar prima aan.
Ook ben ik mediator en actief in de gemeentepolitiek. Ik vind het belangrijk om betrokken te zijn bij wat er om me heen gebeurt. Ik luister graag, stel vragen en probeer verschillende kanten van een verhaal te begrijpen.
Dat betekent niet dat ik overal een antwoord op heb. Integendeel. Juist daarom blijf ik nieuwsgierig. En een beetje eigenwijs, want niet alles wat vanzelfsprekend lijkt, is dat ook.
Gewoon mezelf
Als ik naar al mijn bezigheden kijk, lijken ze misschien weinig met elkaar te maken te hebben. Maar voor mij is er een duidelijke rode draad: ontdekken, begrijpen en creëren.
Ik houd van mensen en hun verhalen, van nieuwe plekken, van mooie beelden en van dingen uitzoeken. Soms doe ik dat met mijn camera, soms door te schrijven en soms door me ergens anders voor in te zetten.
Ik hoef niet in één hokje te passen. Daarvoor vind ik veel te veel dingen leuk.
Ik ben gewoon Diana. Rustig van aard, eigenwijs genoeg om mijn eigen weg te volgen en een bezige bij met meer ideeën dan uren in een dag.
En mocht ik ooit beweren dat ik voorlopig niets nieuws meer ga beginnen, dan kun je dat waarschijnlijk met een korreltje zout nemen.
